Toen Paulus de oudsten van de gemeente in Efeze bij zich had geroepen om afscheid te nemen, zei hij in Handelingen 20:17-35 het volgende; Hij herinnerde hen eraan dat hij drie jaar bij hen geweest was (vers 31) en dag en nacht tegen hen het woord verkondigd had. Drie jaar is meer dan 1000 dagen. Uit de woorden van Paulus kunnen wij opmaken dat hij twee maal per dag het woord voerde, waardoor hij meer dan 2000 keer Gods Woord verkondigd heeft.

Efeze was de plaats waar eens een grote opwekking heeft plaats gevonden, waar christenen hun oude boeken over magie en toverij, met een omgerekende waarde in die tijd van ongeveer € 20.000, verbranden. Het was ook de plek waar doeken, die in aanraking gekomen waren met het lichaam van Paulus, gebruikt werden om zieken te genezen en mensen te bevrijden van demonen. God deed in die tijd, in Efeze door Paulus, grote wonderen met een omvang die nergens anders gezien waren. (zie Handelingen 19:11-12, 19). Waaraan herinnert Paulus de oudsten, aan het eind van deze periode? Herinnert hij hen aan de vele keren dat hij gepreekt heeft of de wonderen die gebeurd zijn? Nee!

Paulus zegt tegen hen om zich hem te herinneren aan de bescheiden wijze waarop hij onder hen geleefd heeft, vanaf de eerste dag dat zij hem gezien hebben. (Handelingen 20:19). Zelfs wanneer zij zich de preken van Paulus niet meer zullen herinneren, dan nog kunnen zij niet kunnen vergeten hoe hij onder hen geleefd heeft. Zijn levenswijze had een enorme impact op hen. Zij zullen nooit zijn compassie en eenvoud kunnen vergeten. Zij zullen zich herinneren aan iemand die met zijn eigen handen, als tentmaker, hard werkte om zichzelf en zijn medewerkers te kunnen onderhouden – zodat hij hen niet tot last hoefde te zijn en ook om een voorbeeld te zijn voor andere christelijke werkers (Handelingen 20:34-35). Zij zullen nooit vergeten dat, gedurende de afgelopen drie jaar, Paulus niemand van hen gevraagd heeft om geld, giften of een nieuwe kleding (verse 33)!

Paulus herinnerde hen er ook aan hoe hij de HELE waarheid van God, zonder compromissen tegen hen verkondigd had (Handelingen 20:27). Hij was niet iemand die de eer van mensen gezocht heeft, waardoor hij zelf populair had kunnen worden. Hij heeft bekering en elk ander onpopulair onderwerp gepredikt, wanneer zijn toehoorders hier bij gebaat waren, zelfs wanneer sommigen hierdoor beledigd zouden worden (Handelingen 20:20-21). Dat waren de dingen waar Paulus hen mee confronteerde.

Wanneer u drie jaar in een gemeente voorgegaan bent zoals Paulus in Efeze, en daarna vertrekt, wilt u dan dat de kudde die u achter laat zich u ook op dezelfde wijze zal herinneren. Zal de kudde zich u herinneren als een indrukwekkende spreker, of als een nederige man Gods, die door zijn levenswijze heeft laten zien wie Jezus was. Zullen zij zich u herinneren als iemand die hen dichter bij God gebracht heeft en hen heeft uitgedaagd om meer op Christus te gaan lijken of als iemand die hen leerde hoe men Bijbeltekst kaarten moet delen? Wat onze gave of roeping ook is, het moet ontspringen vanuit het binnenste van ons leven, met Christus als ons voorbeeld.

Iemand die de gave van genezing heeft behoord deze uit te hoeven op de wijze waarop Jezus dat deed. Jezus was een bescheiden Mens, Die op een eenvoudige wijze leefde, vrij met iedereen omging, Die veel compassie had voor zieken en van niemand geld aannam, niet voor of na een genezing. Hij genas mensen kosteloos. Ik ben in mijn hele leven echter nog nooit zo iemand tegen gekomen. Wanneer u zo iemand ooit ontmoet hebt, laat het mij dan weten. Ik wil hem ook heel graag ontmoeten. In plaats daarvan ben ik veel predikers tegen gekomen die veel liefde voor geld hebben, die zich voordoen dat zij de gave van genezing hebben en die mensen misleiden door psychologische trucks! Het verdrietige hierbij is dat veel jong gelovigen, die geen onderscheidingsvermogen hebben, deze misleiders volgen en zelf op zoek gaan naar een dergelijke bediening. Daardoor wordt er weer een volgende generatie op een dwaalspoor gebracht. Dat is wat mij verdriet doet.

Wanneer wij geroepen zijn tot een apostolische, profetische, evangelisatie, herderlijke, onderwijzende, of welke bediening dan ook, dan moeten wij deze altijd uitoefenen op de wijze waarop Christus dat deed, dus met Jezus Christus als ons voorbeeld. De Geest van Christus moet ons in elke roeping motiveren.

Wanneer u ervaart dat u door God geroepen bent om een gemeente te leiden, doe dit dan op de wijze waarop Jezus dat zou doen. En dat daardoor de blijvende herinnering aan u er één zal zijn als de stralende glorie van Jezus.