Hebreeën hoofdstuk 11, geeft ons een vermoeden van wat Jakobs getuigenis was in zijn latere jaren. Hier krijgen we een overzicht van enkele van de heldendaden van de grote mannen van het geloof in het Oude Testament - het sluiten van muilen van leeuwen, het opwekken van de doden, et cetera. De naam van Jacob staat ook in de lijst - en wat is er nu van hem opgeschreven? "Hij boog zich in aanbidding neer, terwijl hij leunde op het uiteinde van zijn staf." (vers 21). Het ziet er heel onlogisch uit om zoiets op te schrijven in een hoofdstuk vol spectaculaire gebeurtenissen!

Wat Jacob deed ziet er zeker niet uit als een "wonder van het geloof". Maar dat was het wel. Het was misschien wel een groter wonder dan de andere wonderen die in het hoofdstuk staan vermeld. Het staf was voor Jakob noodzakelijk geworden, omdat zijn dij bij Pniël ontwricht was. Leunende op die staf, zou hij altijd het wonder onthouden dat God gedaan had in zijn leven, door zijn koppige wil te breken. Zijn leunen op zijn staf symboliseerde nu zijn hulpeloosheid, op elk moment afhankelijk zijn van zijn God. Hij aanbad God nu als een gebroken man. Hij roemde in zijn totale zwakheid - en dat was zijn dagelijkse getuigenis.

Zo was het met de apostel Paulus ook. En zo is het met de grote mannen en vrouwen van God in alle eeuwen. Ze verheugden zich in hun beperkingen en niet in hun prestaties. Wat een les voor trotse, zelfverzekerde christenen van de 20ste eeuw!

Aan het einde van zijn leven, zien we Jakob als profeet. Hij profeteert over de toekomst van zijn nakomelingen (Genesis 49). Alleen een man die onder de hand van God is en die zich aan de Goddelijke disciplines heeft onderworpen is geschikt om te profeteren. Jacob had geleerd door ervaring. Hij was geen gekwalificeerde theoreticus van een bijbelschool. Hij was door de mangel gehaald en gekwalificeerd in de universiteit van God. Hij kende de geheime raadsbesluiten van God. Hij was waarlijk een prins van God! Wat is het prachtig om gezuiverd te worden door God. Wat vruchtbaarheid is hier het resultaat van!

Let ten slotte eens op een woord van bemoediging dat door de hele Bijbel loopt. God noemt Zichzelf, "De God van Abraham, Izaäk en Jakob (niet "Israël", maar "Jacob")." Dit is inderdaad prachtig! Hij is de God van Jakob. Hij heeft Zijn Naam verbonden aan de naam van Jakob, de graaier en de bedrieger. Dat is onze bemoediging.

Onze God is de God van de mens met de verwrongen persoonlijkheid. Hij is de God van de vrouw met het moeilijke temperament. Wat een betekenis zit er in de woorden van de psalmist: "De God van Jakob is onze toevlucht" (Psalm 46:7,11)!*1 Hij is niet alleen de Heer der heerscharen, maar ook de God van Jakob. Geprezen zij Zijn Naam!

Wat God in ons begonnen is zal Hij voltooien. Zo perfect als het werk van de Vader in de schepping was en zo perfect als het werk van de Zoon in onze verlossing is, zo perfect zal het werk van de Heilige Geest zijn in onze heiligmaking. God is getrouw!

"Hij, die in U een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus." (Filippenzen 1:06 – Living Bible). Hij zal Zijn werk in ons voltooien, zoals Hij Zijn werk voltooide in Jakob. Maar we moeten net zo reageren als Jakob bij Pniël. Als we echter niet met Hem samen werken, maar Zijn werk in ons frustreren, dan zullen wij uiteindelijk voor Hem staan ??met het verdriet van een verspild en vruchteloos leven. God wil dat wij vruchtbaar zijn, maar Hij zal ons niet dwingen. Hij wil ons te transformeren naar het beeld van Christus, maar Hij zal nooit tegen onze vrije wil in gaan.

De weg naar het Christus(-gelijkvormige) - leven is via het kruis – door daarop te worden gebroken. Welk een kracht komt er niet vrij wanneer er een atoom wordt gebroken! Welke kracht kan er dan vrijkomen al er een kind van God in Zijn Hand wordt gebroken!

*1 De God van Jakob is onze toevlucht (Psalm 46:7,11): Dit staat niet zo vertaald in de Nederlandse Bijbelvertalingen